|
|
|
|
||||||||||||||||||||
|
|
Hieronder leest u iets van de vertwijfeling die ik had
in een situatie waarin ik mensen die me dierbaar waren/zijn geleidelijk weg
zag zakken in een wereld die aan het oog onttrokken is. Lieve Maan, 1 He, mensje toch. Je komt nu over als iemand
die het op wil geven. Ik weet niet zeker of het nu zo is, maar het komt
allemaal wel zo over. Ik ben er allesbehalve rustig over.
Wat wil je me zeggen, mensje achter de maan? Wat kan ik voor je doen? Ik ben er en verder heb ik gedaan en
doe ik wat in mijn vermogen ligt….(en ook wat buiten mijn vermogen lag/ligt). Misschien zie ik iets over het hoofd.
Zeg me dat dan, maar geef het niet op! Of wil je afscheid nemen? Kom dan hier
en zeg me dat zelf. Via sterrencommunicatie zinspelen op begrippen die mogelijk
op “opgeven en afscheid nemen” zouden kunnen duiden, is voor degene aan de
andere kant van de lijn moeilijk te interpreteren en vooral ook erg zwaar. Ik ga weg, als je dat zelf wilt. Ik
druk alle alarmknoppen tegelijk in als er, op welke manier dan ook,
destructief gedrag lijkt te dreigen. Begrijp dat voor mij de
sterrencommunicatie niet eenvoudig is. Soms brengt het
rust, maar de vaagheid ervan, de onduidelijkheid in combinatie met begrippen
die met afscheid/opgeven te maken zouden kunnen hebben, brengen een enorme
onrust. 2 Het begrip “concentratiekamp”wordt
vanuit verschillende invalshoeken veel gebruikt, wanneer geprobeerd wordt de
situatie van slachtoffers van destructieve gedragscontroletechnieken
te karakteriseren. Per toeval viel mijn blik een tijdje
geleden op een dvd-film over een beroemd/berucht en ‘t
belangrijkste concentratiekamp ten tijde van de Argentijnse Junta in de jaren
’70: “Garage Olimpo”. Gisteravond heb ik de film
bekeken. In 1976 greep de militaire junta de
macht in Argentinie. Politieke tegenstanders werden
ontvoerd,gemarteld,verkracht en vermoord in talloze
geheime gevangenissen verspreid over heel Argentinie. Het verhaal van deze film gaat als
volgt: “Een jonge lerares die politiek actief
is, woont met haar moeder in een groot huis, waarvan 1 kamer wordt verhuurd
aan een verlegen overkomende jongeman die als nachtwerker werkt bij de Olimpo Garage. Althans, dat beweert hij. Op een dag wordt
de jonge lerares door soldaten gevangen genomen en meegenomen naar dezelfde Olimpo Garage, waaronder zich een gevangenis vol
martelcellen bevindt. Vanaf dat moment probeert de jonge lerares alleen nog
maar te overleven. Ze wordt afschuwelijk vernederd, gemarteld. Ze krijgt een
sprankje hoop wanneer ze ziet dat de man die op een gegeven moment de
opdracht krijgt om haar verder te martelen, niemand minder dan de verlegen
jongeman is….de jongeman die een kamer huurt in het huis waarin zij samen met
haar moeder verbleef”. De film laat zien hoe een rebelse
activiste tegen het regime van de junta, verandert in iemand die alles doet
en laat om maar te overleven…iedere dag opnieuw. Ze doet dingen die ze
normaliter nooit zou doen. De zgn. verlegen jongeman martelt haar wel, maar
verzacht haar omstandigheden hier en daar met dingetjes als
: beddegoed in haar cel, iets om aan de muur
te hangen, bloemen…In de bizarheid van haar bestaan daar, geeft ze de man die
haar martelt alles wat hij wil…om te kunnen overleven. Uiteindelijk helpt het haar niet. Op
een dag beveelt een iets hogere baas in rang de verlegen jongeman zijn
“bezit” af te staan. De jonge lerares wordt afgevoerd…..en zoals zo vele
politieke tegenstanders van de junta indertijd: boven zee, verdoofd
maar wel levend, uit een vrachtvliegtuig gegooid….De moeder was inmiddels al vermoord, nadat ze van haar huis en
bezittingen was beroofd: “ In ruil voor het huis en haar andere bezittingen,
zou ze haar dochter mogen zien…In plaats daarvan, hebben ze haar na de
overdracht van haar bezittingen, vermoord. Realistisch verfilmd…..
zeer aangrijpend verfilmd. Ik ben ervan onder de indruk. De junta-machtsfiguren
kenden/creeerden de kwetsbaarheid van de moeder en
dochter. Die kwetsbaarheid is de welbekende achilleshiel, waar misbruikende
machten genadeloos op slaan. De moeder had er alles voor over om
een glimp van haar dochter op te vangen. De dochter deed alles om te kunnen
overleven in de bizarre chaos. Ook had de dochter er vanalles
voor over om kans te maken op het plegen van een telefoontje naar haar moeder….Moeder
en dochter draaiden in, door de junta-macht
volledig gecontroleerde, cirkeltjes rond. Zo konden ze elkaar niet uit die
troep redden. Hun verlangen naar een glimp van de ander, was wat hen de hele
dagen bezig hield..i.p.v. het zoeken naar een weg eruit.
Afschuwelijk. Wil je iemand die je dierbaar is
bevrijden van het juk van zo’n soort bizarre macht,
dan is het van belang je onafhankelijkheid op geen enkele manier te verliezen
aan die macht. Je moet ten allen tijde voorkomen dat
een macht controle kan krijgen over jou via je achilleshiel. Immers, eenmaal binnen de grenzen van de
macht, kan je jezelf niet zijn….ben je overgeleverd aan de nukken van de
macht en de groepsstructuur…..is je handelen (en je
denken grotendeels…niet helemaal)onder controle van de macht. Angst, gemis van dierbaren, zorg over
dierbaren, overleven e.d. vormen binnen de muren van de macht,je drijfveren. Dreigen met het moeten missen van nog een
dierbaar mensje, kan vaak al genoeg zijn om je vast te houden en je mond
dicht te houden. Je regelt daarbinnen niets zelf. Je kunt binnen een
dergelijke bizarre structuur jezelf niet zijn. Als afhankelijk slachtoffer
binnen de grenzen, bescherm je helemaal niemand. 3 Dat mijn gedichtjes uit b.v.
Een knuffel voor jou” enzo, jou tot steun waren/zijn, geloof ik wel. Dat ik op een gegeven moment ben gaan
begrijpen waarin jij rondtolde, heeft me in een vreemde en moeilijke positie
gebracht. Ik kon niet anders dan proberen de
“bergen te verzetten”, voor wie vrijwel ieder ander rechtsomkeert maakt(e). Don Quichotte?
Nou, nee……maar eenvoudig is het niet. Hier en daar ben ik op de route die ik
bewandel wel wat verrassingen tegengekomen: Soms kreeg ik steun van iemand
waarvan ik het niet had verwacht……soms probeerde iemand waarvan ik het niet
had verwacht, me met de rug tegen de muur te zetten…. Kortom: Soms viel het
mee en soms viel het tegen. Of ik ook werkelijk met de rug tegen de muur
belandde? Welnee! “As ’t nait kin
zoas ’t mot, den mot ’t mor zoas ’t kin”! Ik ben natuurlijk ook maar een mens
met plussen en minnen. Er gaat me weleens iets mis
ook…..en dat ik je vriendelijkheid mis, is ook niet
handig/gemakkelijk in een situatie waarin je vriendelijkheid naar mij onder
druk van de macht staat. Ik doe mijn best alle naars zodanig te
hanteren dat het me niet teveel remt en of afleidt op de weg die ik moet
bewandelen om de ellende te stoppen. Raakt het me teveel, dan zorg ik ervoor
dat ik er niet teveel mee wordt geconfronteerd.(Natuurlijk zou jouw komst
hier een fantastische buffer tegen de ellende zijn,maar
tot nu toe heb ik die steun niet zo duidelijk. Je durft tot nu toe niet. Dat
ik schrijf dat het toch wel fijn zou zijn wanneer je me iets duidelijker zou
steunen, betekent niet dat ik het van je eis. Ik weet wel hoe vreselijk bang
jij voor de macht bent. Angst is een slechte raadgever in deze, maar ik
begrijp je wel. Ik zou het alleen maar vooral wel fijn, gemakkelijker, minder
zwaar en beter voor jou vinden als je het wel zou durven allemaal) 4 Mijn vriendschap voor jou is niet
zoek. Die is zichtbaar aanwezig in alles wat ik doe en laat. Niet alleen in
mijn gedichtjes. Mijn vriendschap voor jou is iedere dag zichtbaar, hoorbaar
en voelbaar…..zeggen ze hier. Ik hou
rekening met wat jij wilt, maar door de stoorzenders tussen jou en mij, weet
ik niet altijd heel precies wat je wilt en niet wilt. Op zulke moeilijke
momenten, doe ik naar eer en geweten mijn best om in mijn handelen, in de
situatie waarover we het hebben, rekening te houden met de geest waarin jij het aan zou pakken……uitgaande van de mens
zoals ik die in jou heb leren kennen: Soms ben ik wat milder in mijn
aanpak dan ik van mezelf gewend ben …. Lach maar gerust……….Soms geef ik juist
meer gas dan ik zelf zou “durven”. Verder ben ik natuurlijk vooral mezelf in
alles wat ik doe en laat.. Ik hou
rekening met de mens zoals ik die in jou heb leren kennen. Ik heb zorg over
je. Ik hou van je…. Wat jij van mij wenst,mensje achter de
maan, heb je dus allang en zal je nooit verliezen!!!
Ik vind het wel fijn dat je dat echt van mij wenst. Nog meer wensen?
Mijn vriendschap heb je. Wat wil je
dat ik van daaruit doe: Gedichtjes of daadkracht? Ik denk dat jij beide van mij
verwacht. Empathisch mensje. Ontroerd
reageer ik: “I will never
let them get me down! I promise!”…. KOPPIE OP MAAN! Deur is open hoor… ….soms ben ik even “aan het
wandelen…met de hond”….dan ben ik zo terug. 5 Duurt wel lang………” Stil maar”??? ’t komt wel zo over… Wat kan ik nou dan doen……….als het nu
zo is..ja, ik ren me wel rot voor je, maar ik bedoel
meer wat ik dan nu direkt kan betekenen…ik zou wel
om je heen willen staan met iedereen die achter me staat. Dat weet je
toch….Ik kan er alleen zo een, twee, drie niet bij…. He, verdorie… Gaat ‘t, mensje…alles o.k.? Zie verder: Denkbox: “according to
my perception” |
|
||||||||||||||||||||
|
|
|
|
