Geleidelijk veranderden vriendelijkheden in hatelijkheden. Geleidelijk werden reguliere communicatiekanalen meer en meer gefrustreerd.

Verwonderd vroeg ik me af wat er aan de hand was. Antwoorden kreeg ik niet. Wel merkte ik hoe mijn persoonlijkheid, mijn motivatie voor mijn gedrag e.d. op de kop werden gezet. Ze bleken een negatieve betekenis te hebben gekregen. De positieve gedachtengang over mijn persoon was 180 graden gedraaid helaas. Ik kon in de ogen van de mensen voor wie ik door het vuur zou gaan niets meer goed doen, laat staan iets goed zeggen. Ook mijn uiterlijk werd plotseling onderwerp van intense beledigingen en mijn familie, echtgenoot en vrienden zouden niet deugen….

Ik was er jarenlang emotioneel kapot van, probeerde te zoeken naar oplossingen..ervan uitgaand dat misverstanden met een goed gesprek uit de weg te ruimen zijn of dat er met een gesprek meer duidelijkheid zou kunnen komen over de ommezwaai in hun attitude richting mij en hun denken over de wereld. Maar die insteek bleek niet te werken. Mijn pogingen om te komen te een betere atmosfeer werden uitgelegd als claimend aandachtvragen, ziek….en ik was allesbehalve ziek. Ik was wel intens verdrietig, teleurgesteld en ook boos over de wijze waarop ik werd bejegend. Begrijpen was wat ik wilde. Die veranderde attitude had een enorme impact op mijn leven.

De situatie sleepte zich vele jaren voort. De ervaringen met het fenomeen achter de ontstane situatie(zoals ik ’t zie) hebben me ertoe gebracht om iets te gaan doen voor slachtoffers van destructieve gedragscontroletechnieken. Het omzetten van negatieve ervaringen in een positieve activiteit, heeft mij sterk gemaakt. Ik heb inmiddels een zelfstandige praktijk waarin ook plaats is voor hulpverlening aan slachtoffers van destructieve gedragscontroletechieken. In binnen en buitenland geef ik lezingen, colleges, workshops over dit fenomeen.

Maar ook nu nog voel ik iedere dag het verdriet over het feit dat ik niets heb kunnen ondernemen tegen dat fenomeen toen het de mensen die mij dierbaar waren/zijn te grazen nam(according to my perception) en daarmee mij in een moeilijke positie bracht.

Ik hoop dat ik mijn kameraadje in de knel in alle vrijheid terug zal zien op een dag. Ik hoop dat met heel mijn hart.

Hieronder leest u iets van de vertwijfeling die ik had. De periode waarin dit is geschreven ligt vele jaren terug.

Hoi maan,

Dat ieder gesprek met mij is geweigerd of geblokkeerd, is onbegrijpelijk. Wat is er mis aan zo’n gesprek?

Ik heb gegronde redenen om de welbekende perceptie te hanteren. Mijn zorg is op grond van die perceptie terecht. De wijze waarop ik de situatie benader en hoe ik op de gebeurtenissen reageer, is medebepaald door de eigenschappen van de situatie. Ik sta open voor ieder gesprek op basis van gelijkwaardigheid en wederzijds respect.

Wanneer uit zo’n gesprek zou blijken dat ik het bij het verkeerde eind zou hebben, dan zou ik mijn denken over en handelen in de situatie daar natuurlijk op aanpassen.

Ik ben namelijk een redelijk weldenkend mens.

Wanneer ik het al die jaren verkeerd zou hebben gezien, dan zou jij me dat toch op z’n minst wel hebben gezegd. Je zou me toch niet onnodig zorgen laten maken over jou en wat bij je hoort. Je weet best dat het me veel energie kost en dat de situatie op allerlei manieren een enorme impact heeft op mij en alles wat bij mij hoort.

Je wist dat ik mijn rug niet toe zou keren. Je wist als geen ander welke verantwoordelijkheid ik zou voelen.

Wat overblijft is mijn hoop dat je op een dag je mond open doet. Dan kan ik mijn mond eindelijk eens dichtdoen.

Bij mij is geen sprake van onwil als het gaat om het in beter vaarwater brengen van de situatie. Ik ben niet degene die alle communicatie weigert.

Dat ieder gesprek met is geweigerd of geblokkeerd, ondanks de consequenties die dat al heeft gehad, is op z’n zachtst gezegd: “ uiterst merkwaardig”.

Maan, ik weet nog heel goed hoe jouw armen neer werden gedrukt toen je me simpelweg wilde groeten. Ik heb ook gezien hoe hard de armen neer werden geslagen van een toen nog wat jonger gupje dat me destijds zelf nog wel wilde groeten. Over de loop der jaren is met name dat gupje extreem naar tegen mij gaan doen. Dat gebeurde al in de periode waarin ik nog nauwelijks notie had van de mogelijke oorzaak van dat bizarre negatieve gedoe tegen mij.

Ik neem geen enkele gup het negatieve gedoe richting en over mij kwalijk. Onder zoveel druk …….Logisch. De oorzaak van die onterechte bizarre houding is wel helder. Wel maak ik me zorgen over de mogelijke gevolgen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik doe mijn best om de soms aanwezige buitensporige en onterechte agressie jegens mij te ontwijken of neutraliseren. Ik doe mijn best.

Het is pas afgelopen wanneer alle guppen duidelijk wordt dat ik niet de kwaaie pier ben…..denk ik.

Mij voorstellen als iemand die omgang af wil dwingen is ontzettend fals. Fals omdat degenen die dat rondbazuinen heel goed weten dat ik zo niet inelkaar steek.Wanneer iemand afscheid wil nemen, dan kan dat gewoon. Ik heb daar dan wel verdriet van, maar ik val daar niet over en begin ook zeker geen jarenlange zoektocht als iemand dat gewoon zegt en gewoon zelf zo wil.

Ik ben gevallen over de nare onheuse bejegeningen en ik wilde en wil weten wat het waarom daarvan was en is. Signalen, hetgeen er wel gezegd is en allerlei gebeurtenissen gaven mij uiteindelijk gegronde redenen om uit te gaan van de perceptie die ik nog steeds hanteer. En die perceptie impliceert juist dat jij helemaal niet wilt dat ik uit je gezichtsveld verdwijn. Je weet dat wanneer jij mij niet meer wilt zien, ik dat zal respecteren. Dat is hoe ik werkelijk in elkaar zit.

Mijn reactie op alles was en is logisch……niets geks aan. Mijn beweegredenen zijn uiterst zuiver. Dat ik in je gezichtsveld beweeg soms, heeft alles te maken met de overtuiging dat jij dat graag zo wilt en het de enige manier is om iets van elkaars situatie uit te wisselen. Als jij het anders vindt, dan hoor ik dat graag.

Deur is open….

Och, wat is het toch een verdrietig proces. Je publieke houding en gedrag zijn volkomen geconformeerd aan de eisen van de machtstructuur.

Dat bij voortduring mij daarmee onrecht wordt aangedaan en de situatie zelf, alsmede de situatie van de slachtoffers ervan, van kwaad tot erger wordt, lijken voor jou nog steeds onvoldoende redenen te zijn om de gang van zaken te veranderen. De gevolgen op de korte termijn wegen voor jou nog steeds zwaarder dan de werking van de toestand op de langere termijn, zo lijkt het. Ik vind dat zeer teleurstellend. Teleurstellend, verdrietig…Och,och, wat ontzettend weinig daadkracht om zaken in beter vaarwater te krijgen. Je angst lijkt jou initiatiefloos rond te laten cirkelen in die nare destructieve wereld.

Ik ben er soms bang voor dat het gedoe al te lang heeft geduurd en te heavy is geweest voor jou, om jezelf nog weer terug te kunnen vinden Daarom ben ik er dan ook soms. Ik wil het risico niet lopen dat je verzuipt in de onzin van de denkbox. Ik vind jou tot nu toe ieder jaar in die troep terug. Ik ben er doodop van. Soms was mijn actie overbodig. Soms niet, zo komt het over. Ik ben in ieder geval huiverig voor de mogelijke gevolgen als ik dat soort dingen niet meer zou doen, want wie zal het dan nog doen? Ik weet immers niet of je het zelf kunt. Ik kan iemand in zo’n hel niet in de steek laten. Zeker een kameraadje niet….

Ik wou dat het anders was.

Sta op tegen het onrecht en de bizarre onmenselijkheid in de situatie, maan. Sta er alsjeblieft tegen op.

Iemand die mijn schrijven over de situatie op mijn verzoek moet beoordelen zei me dat mijn goede schrijfstijl( wel vleiend natuurlijk en best wel leuk) betreffend persoon het gevoel gaf tijdens het lezen te belanden in een psychologische thriller, waarvan de ontknoping nog moet komen. Mooi commentaar eigenlijk wel. Iemand anders met een heel andere invalshoek had het over : “ Bestseller”. Weer iemand anders was zeer geraakt door de inhoud van mijn werk. Nou……een boek zit er dus wel aan te komen. Zorgvuldigheid laat de uitgave ervan op zich wachten. Het gaat immers over echte mensen, echt verdriet, echt onrecht, echte mishandelingen.

Dat vereist uiterste zorgvuldigheid, vind ik….al vinden de beoordelaars van mijn schrijven dat ik wat te lang aarzel en te precies wil zijn.

Wat verschrikkelijk dat het geen verzonnen verhaal is. Wat verschrikkelijk dat in mijn boek eigenlijk een onwerkelijk overkomende werkelijkheid lezers zal boeien.

Het zal geen onmiddellijke halt toeroepen aan de nare werkelijkheid waarin jij zit. Daartoe kan alleen jij… Ik kan die rol niet hebben.

Als je met zo’n onwerkelijke werkelijkheid op de proppen komt, geloven ze je eerst niet…..en als ze je dan eindelijk wel geloven, rennen ze heeeeeel hard weg. Ik weet dat inmiddels dus ook wel. Maar maan, de juiste mensen op de juiste plaats voor het ontknopen van deze waargebeurende psychologische thriller, bestaan wel!

Het boek zal het meest tastbare zijn van hetgeen ik voor jou en de slachtoffers van de machtstructuur heb kunnen doen, denk ik. De rest….Ik heb me laten inspireren

door domino…Soms werkt het…en soms hapert het wel 100 keer onderweg. Een tikje is in geval van hapering meestal wel genoeg.

Nou, ik ga nu maar weer eens….boek moet af……hoofdpijn moet eens over….en eten koken moet ook nog…

De bejegeningen richting en over mij deugen niet. De ten tonele gevoerde visie van de macht op mijn persoonlijkheid en motivaties voor handelen deugen helemaal niet. De spanningen door de intimiderende werking van de situatie op mij en wat bij me hoort, de onwil van de macht om op basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid daarover met mij een gesprek toe te staan en de zorg die ik als kameraadje van jou over jouw welzijn heb door de kennis over jouw toestand, leveren een voor mij buitensporig grote druk op in mijn leven.

Een oorzaak van alle ellende ligt naar mijn mening in het functioneren van een groepsstructuur dat als twee druppels water lijkt op het functioneren van een sektarische groep.

In ieder geval is er sprake van het gebruik van onethische beinvloedingstechnieken, waarbij het vernietigen van de eigen identiteit van de slachtoffers een belangrijk doel is.

Trucs dus waarmee de identiteit wordt gemanipuleerd en angst wordt gekweekt. Jakkes, wat een smerige trucs.

Waarom doen betrokken mensen daaraan mee? Angst? Dwang? “Geloof”?….. Waarom?

Emotie mag! Er is niks mis met emoties. Ik zit er vol van: liefde, vriendschap,woede,verdriet,teleurstelling…ik ken ze allemaal…gelukkig. Er bestaan ook mensen die zonder enige emotie, zonder geweten en zonder enig empathisch vermogen over de aardbol rondstappen. Dat zijn de mensen die rampen veroorzaken. Dat zijn de mensen die misdaden tegen de menselijkheid plegen. Dat zijn de figuren die in staat zijn om op systematische wijze mensen te vernederen omwille van hun eigen behoefte aan het uitoefenen van macht over mensen. Die mensen missen iets: medemenselijkheid…empathie.

Creativiteit is de oogst van volledige vrijheid van geest, maan. Creativiteit kan niet zonder vrijheid. Creativiteit kun je niet afdwingen. Zodra er sprake is van dwang, smoor je de werkelijke creativiteit in de kiem. Dat is jammer.

“ Let me grow as I be. Not like my mum wants me to be. Nor like my dad wants me to be. Let me grow, just like me”(uit de “ Bill of rights” voor kinderen)

Het zal je duidelijk zijn dat ik verdrietig ben over de extremiteit waarmee jij je conformeert aan de eisen van de macht. Je zwijgzaamheid over de werkelijkheid is veel te groot, om te kunnen zeggen dat jij voor de kracht van onze vriendschap kiest. Je kiest in de praktijk voor de power van de macht. Dat is wat de machtstructuur in stand houdt.

Je hanteert geen open vizier. En alhoewel ik wel weet hoe groot voor jou de druk van de dreiging van mishandeling door de macht is, vind ik het niks dat je zo doet.

Je offert je vriendschap met mij op aan het goed stemmen van het humeur van de machtstructuur. Dat moet je niet te lang meer doen.

Wil je ons kwijt, dan hoef je niet kwetsen. Een gedag hier volstaat.

Soms lijk je nog dezelfde mens te zijn als het kameraadje van toen. Je lijkt ook mij dan te herkennen als de mens zoals jij me zag. Soms lijk je me te zien zoals de macht wil dat je me ziet. Soms lijk je me niet te herkennen. Soms lijkt het wel alsof je me helemaal niet ziet……ook al sta je pal voor mijn neus. Soms lijkt het wel alsof je me ziet, wil praten….maar geen woord uit kan brengen. Soms lijkt het alsof je in de war bent. Soms lijkt het alsof je weet dat de macht en zijn volgelingen je in de war willen brengen. Soms…..soms ben ik bang dat je vergeten bent wie ik ben, hoe ik werkelijk ben en wat ik voor je was en altijd wel zal zijn. Ja, soms ben ik bang dat het de macht gelukt is om ook bij jou de onjuiste karikatuur van mijn persoonlijkheid voor waar door te laten gaan. Misschien is het ze wel gelukt om de gebeurtenissen en geschiedenis van de situatie een ander karakter te geven dan die ze werkelijk hadden. Misschien is het ze zelfs gelukt om werkelijkheden uit je geheugen te wissen of veranderen. Ik weet het niet. Dat je er soms toch zelf lijkt te zijn, zijn voor mij momenten van hoop om je zelf terug te zien op een dag.

Dat is zoals alle tegenstrijdigheden in gedrag van jou voor mij zijn.

Ik zou willen dat je me niet langer zoveel verdriet zou willen doen. Het is voor mij niet eenvoudig om in de hachelijke situatie de juiste weg te kiezen. Wanneer ik te geemotioneerd ben(boos,verdrietig enz.)stel ik het nemen van een beslissing over de te kiezen weg altijd even uit tot ik met die emoties weer in wat rustiger vaarwater ben beland. Het formuleren van mijn doel is een belangrijk hulpmiddel om niet van de weg te raken. Het is natuurlijk altijd mogelijk dat de keuze die ik maak(en gemaakt heb) hier en daar verkeerd uitpakt. Weet dat ik me altijd (heb laten) laat leiden door alle ingrediënten van onze vriendschap voor elkaar, de nooit ontkende visie die ik hanteer op de situatie en de normen en waarden waarmee ik ben opgevoed. Vrienden, sommige ter zake kundig, staan iedere dag achter mij. Niet met zoveel woorden. Dat hun deur naar binnen draait is genoeg. Meestal maak ik er geen gebruik van. De wetenschap dat dat zo is, is veelal genoeg. Jij kent me ook zo…al ben je dat misschien vergeten. Ik loop de deur niet plat….tenzij er iets aan de hand is wat niet deugt en mensen die me lief zijn schaadt….dan ben ik niet weg te slaan, omdat ik het dan probeer te begrijpen om te kunnen voorkomen dat het negatieve de mensen die me lief zijn zal vernielen. Daartegenover staat dat mijn deur voor de mensen die me lief zijn altijd naar binnen draait. Ik ben er. Dat weet je ook.

De stappen die ik in de toestand met jou zet, zijn vaak dagen(en nachten)lang gewikt en gewogen. Het liefst zou ik duidelijker en zekerder van je willen weten wat je ervan denkt….maar er is teveel ruis op de lijn…

In het kort: Ik weet niet of ik het altijd goed doe/zal doen….maar geloof me dat ik van je hou, mensje lief…Dat doen kameraadjes vooral…van elkaar houden…Ik mis je.

Dat doen we hier allemaal.

Waar is toch het mensje achter de maan dat ons lief heeft en ons nooit zoveel verdriet zou doen als nu wel gebeurt. Waar ben je toch….

Degene die een straf verbindt aan de keuzes die een mens maakt, is degene die chanteert en gebruik maakt van onethische beinvloedingstechnieken.

Iemand die ik niet ken had het over “ een sterke persoonlijkheid met verlegen momenten”. “Niet mis”, dacht ik.

Dit is geloof ik zo’n verlegen moment…ja…dit is er een…..geloof het of niet…..

Destructieve gedragscontroletechieken, vormen mijns inziens de kern van onethische beïnvloeding, waarmee onfrisse machthebbers/onfrisse groepsstructuren ervoor zorgen dat nieuwe rekruten geleidelijk hun eigen identiteit verruilen voor die van die onfrisse macht/onfrisse groep. De nieuwe rekruten wordt geleerd anders dan vroeger naar zichzelf en de wereld te kijken. Om te voorkomen dat ze hetgeen er met hen gebeurt kunnen toetsen aan de werkelijkheid via hun oude vrienden en familie, worden ze geïsoleerd van hen die hen dierbaar en vertrouwd waren.

Eigen vrije wil en zelfbeschikkingsrecht zullen verdwijnen.De woorden bestaan misschien nog wel, maar ze hebben geen inhoud meer of een andere inhoud gekregen. Er wordt o.a. veel gesleuteld aan taal en inhoud.

Wanneer een mens zich kritisch heeft opgesteld tegenover de macht, dan krijgt ook zo’n mens een andere negatieve onjuiste betekenis opgeplakt. Die persoon bestaat dan nog wel, maar die persoon wordt dan gekoppeld aan een negatieve betekenis. Soms is het zo, dat die persoon: naam/opvatting enz., gekoppeld is aan extreme straffen voor leden van de groep, uitgevoerd door de macht/de beul.. Bij het zien van die onschuldige (en soms niets bevroedende persoon), ontstaat dan al een negatief gevoel, vooral angst. In wezen is dat geen angst voor die persoon, maar angst voor mishandeling door de machtstructuur…….. Zo wordt meestal wel voorkomen dat leden van de zieke groepsstructuur contact opnemen met de kritische persoon in kwestie: de outcast en buitenstaander die de werkelijkheid kent en de groepsleden kan bevrijden uit de denkbox van de zieke structuur…..

Ik ben niet veranderd maan. Er werden en worden echter pogingen gedaan om jouw blik op mij en onze vriendschap geleidelijk aan te veranderen.

Woorden kregen een andere betekenis. Mijn gedrag kreeg andere motivaties ervoor opgeplakt. Zo kon ik op een gegeven moment natuurlijk niets meer goed doen. Alles werd negatief uitgelegd. Ik heb iedere stap de verkeerde kant op meegemaakt…tot in mijn kleine teen gevoeld. Wat denk je hoe pijnlijk het is om te merken hoe langzaam maar zeker iemand die je dierbaar is van je wordt weggezogen, de diepte in…en je kunt er niet echt bij… Natuurlijk heb ik, na de eerste verbazing, geprobeerd je wakker te schudden. Dat lukte me soms eigenlijk een beetje, denk ik.

Ik ben je kameraadje dat je niet in de steek heeft gelaten in die idiote knel van de machtsstructuur.

Ergens weet je dat, denk ik. Het wordt tijd dat je dat weer echt durft te weten…dat je dat weer bewust weet.

Ik heb op mijn geheel eigen wijze geprobeerd van een onwerkelijk overkomende werkelijkheid te “verhalen”, in de hoop daarmee een begin te maken aan het einde van het tijdperk van een slachtoffers makende ziek geworden macht. Een tijdperk waarvan jij me vele jaren geleden zei dat het zo erg was dat je niet wist of je die periode zou overleven en ook niet hoe lang dat nare tijdperk zou gaan duren.

Ik heb niet de bedoeling om mensen te bestrijden. Wel heb ik als buitenstaander te maken met de psychostructuur van de groep waarin jij denkt muurvast te zitten.

Aan de ene kant benader ik de situatie zoals dat geadviseerd wordt voor zulke structuren, met als doel de mensen die erin zitten en me lief zijn, te bereiken. Dat doe ik, omdat ik gegronde redenen heb om uit te gaan van de nooit ontkende perceptie die ik heb en de derhalve terechte grote zorgen over jouw welzijn.

Helaas was mijn uiterst voorzichtige en vriendelijke benadering in het begin, aanleiding voor de macht en zijn volgelingen, om het contact tussen jou en mij te frustreren en mij te intimideren. De gevolgen daarvan waren voor mij en wat bij me hoort onacceptabel. Ik moest mij wel gaan verzetten tegen de intimidaties richting en over mij van de bizar overkomende macht+volgelingen in de situatie. Dat heb ik op allerlei manieren aangepakt. Ik moest wel. De ernst van de situatie en de gebeurtenissen erin dwongen mij te zorgen voor bescherming. Helaas……

Ik weet dus wel hoe ik een groep met een structuur zoals die waarin jij lijkt te zitten, het meest perfect zou benaderen. Probleem is echter dat met “ alleen poeslief en aardig doen”, ik mezelf te kwetsbaar opstel tegenover een groep die erop gericht is om mij overal waar mogelijk te kwetsen.

Bovendien hoort bij “poeslief en aardig doen” ook wel het “eisen van respect” enzo. Dat repect krijg ik bij de macht alleen maar door dat respect af te dwingen. Zo is gebleken. En echt respect van de macht, zit er niet in. De machtsstructuur heeft voor niemand respect….voor geen mens. Dat woordje is uit z’n vocabulair geschrapt of staat op z’n zwarte lijst.

Destructief gedrag is niet iets wat tussen haakjes gezet kan worden. Destructief gedrag is iedere seconde waarin er sprake is van destructief gedrag, vernietigend.

Dat verantwoordelijk voelen soms ook te zwaar kan gaan wegen…..ja….niets doen weegt bij mij zoals ik ben inclusief mijn vriendschap voor jou, echter nog veel zwaarder….Ik hoop dat het niet voor niets is geweest allemaal. Ik voel me er verantwoordelijk voor om zorg te dragen voor het ondernemen van pogingen die ertoe moeten leiden dat de ellende waarin jij zit, stopt. Ik voel me verantwoordelijk, omdat ik van je situatie weet en omdat ik je niet in de steek kan laten. Je bent mijn kameraadje, maan….en ik ben wie ik ben….

Ik ren me rot voor je.

Dat het nare gedoe tegen mij niet altijd gebaseerd was/is op kwade wil, kan wel zo zijn. Verwarring is een grote veroorzaker van het nare gedoe.

Maar het systematisch en voortdurend onderuit halen van mijn identiteit door de macht tegenover derden, spruitte en spruit niet voort uit verwarring. De macht heeft een poging gedaan om mij monddood te krijgen middels onjuiste beeldvorming bij anderen over mij en de situatie, karaktermoord en intimidaties. Dat was en is naar mijn mening “kwade wil”. Alle slachtoffers die aan dat negatieve gedoe over en tegen mij hebben deelgenomen, hebben dat “onder dwang”, uit “angst” of uit “ verwarring” gedaan. Dat is zoals ik het bekijk tenminste.

Ik ren me rot voor jou en alle slachtoffers van de machtsstructuur….of beter: “ Ik heb me rot gerend”.

Waag het niet om onderuit te gaan, maan. Waag het niet om op te geven, verdorie….want dan zou ik me voor niks zo rot hebben gerend.

Laat mij niet in de steek.

Je kunt me vinden op: “ Een druppeltje aan je kin”.

liefs,

’t schrijvertje.

According to my perception